750 lat temu, dnia 1 marca 1254 roku książę szczeciński Barnim I wystawił dokument lokacyjny dla nowego książęcego miasta, dzisiejszego Gryfina. Grupa osadników z Rudolfem de Belekow na czele otrzymała akt prawny ustanawiający w nowym ośrodku miejskie prawo magdeburskie w odmianie szczecińskiej. Gryfino dostało od księcia sto włók ziemi ornej i drugie tyle łąk i pastwisk, co w przeliczeniu na dzisiejszą jednostkę miary daje około 4000 ha. Lokacja przyniosła nowe, wypróbowane na terenach między Łabą i Odrą zasady rozplanowania przestrzennego, wyodrębniała prawnie i zrównywała ludność miejską, wprowadzała zasadę wolności mieszczan, odrębne od książęcego prawo miejskie i rosnącą autonomię. Założenie przestrzenne Gryfina polegało na skupieniu zabudowy miejskiej na stosunkowo niewielkim obszarze, wyodrębnionym prawnie z dotychczasowych terenów wiejskich. Gmina miejska przejęła władzę nad całością obszaru miasta a kupcy należący do niej stali się automatycznie grupą rządzącą, bowiem już od momentu lokacji ogół mieszkańców wyłonił radę miejską, która stanowiła autonomiczny organ samorządu gryfińskiego. Książę także zachował znaczną kontrolę nad miastem i jego życiem gospodarczym, czerpiąc z niego zyski w postaci czynszów gruntowych, miejskich młynów na Tywie i dochodów z kar sądowych. Miasto po lokacji rozwijało się bardzo szybko, zarówno pod względem liczby mieszkańców, jak i ekonomicznie. W przeciągu kilkudziesięciu lat mieszczaństwo gryfińskie zdobyło większość zasadniczych przywilejów i uprawnień gospodarczych, które stały się fundamentem dalszego rozwoju ośrodka. Ten powołany do życia 750 lat temu organizm funkcjonuje do dnia dzisiejszego. W swojej długiej historii Gryfino przechodziło różne koleje losu, a gwałtowny jego rozwój w ostatnim trzydziestoleciu jest największym osiągnięciem mieszkańców miasta na przestrzeni wieków.